Μία "απλή και άδολη αναλογική", που θα επιτρέψει την ανόθευτη έκφραση της λαϊκής βούλησης, αποτελεί πάγιο αίτημα των περισσότερων πολιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του '60 μέχρι και σήμερα. Με ιδιαίτερη ένταση είχε διατυπωθεί στη δεκαετία του '80, αλλά και αργότερα, όταν ματαίως πάσχιζαν οι ανερχόμενες πολιτικές δυνάμεις να "σπάσουν" το καθιερωμένο δίπολο του ΠΑΣΟΚ και της "Νέας Δημοκρατίας".
Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι όσο απομακρύνεται από την εξουσία ένα πολιτικό κόμμα τόσο πιο επιτακτικά προβάλλει την αξίωση για καθιέρωση της απλής αναλογικής, αλλά όσο την προσεγγίζει τόσο "ξεχνάει" να την υλοποιήσει. Συμβαίνει αυτό και με άλλες διαχρονικές εξαγγελίες που λησμονούνται στον προθάλαμο της εξουσίας, όπως το αίτημα για "μείωση του συνολικού αριθμού των βουλευτών" και η υπόσχεση για "μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα".
65.000 ψήφοι για μία έδρα
Στην Ολλανδία, χώρα με πλούσια παράδοση στις κυβερνήσεις συνεργασίας και τον ελεύθερο πολιτικό διάλογο, το αίτημα για απλή και άδολη αναλογική έχει ικανοποιηθεί. Περίπου 65.000 ψήφοι απαιτούνται για να εκπροσωπηθεί ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλή. Αποτέλεσμα: Το πολιτικό τοπίο κατακερματίζεται όλο και περισσότερο, ενώ οι Ολλανδοί αλλάζουν κυβερνήσεις σαν τα πουκάμισα.
Το 2012 συμμετείχαν στην Κάτω Βουλή της Χάγης 12 πολιτικά κόμματα, στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο 15 και σήμερα 16: Από το φιλελεύθερο D66 του νέου πρωθυπουργού Ρομπ Γιέτεν και τους "Πράσινους" μέχρι το ακροδεξιό PVV του Γκερντ Βίλντερς, το Κόμμα των Αγροτών και τους συμπαθείς 50Plus, ένα κόμμα που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τα ιδιαίτερα συμφέροντα των ψηφοφόρων άνω των 50 ετών (αν και οι κακές γλώσσες υποστηρίζουν ότι πρόκειται απλώς για κάποιους απογοητευμένους μπούμερς ενός χριστιανοδημοκρατικού κόμματος-κομήτη, του NSC).
