Του Κώστα Ράπτη
Σε ένα από τα κοάν, τα παράδοξα αινίγματα του ιαπωνικού ζεν βουδισμού που αποβλέπουν στη φώτιση, ο δάσκαλος καλεί τον μαθητή να παραγάγει τον ήχο ενός και μόνο χεριού που χειροκροτά. Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πως τα κατάφερε.
Η περίοδος της κατάπαυσης του πυρός με το Ιράν είναι περισσότερο αποκαλυπτική των αμερικανικών αδυναμιών και από αυτήν της ανοιχτής πολεμικής αναμέτρησης. Και στο επίκεντρό τους βρίσκεται η απόλυτη αδιαφορία του Ντόναλντ Τραμπ για την αντικειμενική πραγματικότητα που υπάρχει έξω από την αυτοεικόνα του και την υπεράσπισή της ενώπιον των οπαδών του.
Η διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων με βάση εντελώς πεπλανημένες πεποιθήσεις για το ποιος είναι ο αντίπαλος και τι δυνατότητες διαθέτει, ήταν ήδη μια πολύ προβληματική αρχή. Ομοίως, η παραμέληση της ανάγκης συστηματικής προβολής των κατάλληλων προσχημάτων και ενός συνεκτικού σκεπτικού για τον πόλεμο, επί τη βάσει του οποίου θα εξασφαλίζονταν συμμαχίες καθώς και η υποστήριξη της πολύ επιφυλακτικής αμερικανικής κοινής γνώμης. Για να μη μιλήσει κανείς για την υποκατάσταση της διεκδίκησης ηθικής υπεροχής από την ασύστολη επίδειξη ωμότητας, είτε πρόκειται για τα περί καταστροφής του ιρανικού πολιτισμού είτε για τις επιθέσεις στον Πάπα.
Οι αλλεπάλληλοι ισχυρισμοί ότι η νίκη, και μάλιστα "συντριπτική”, έχει ήδη επιτευχθεί, ήταν επίσης δείγμα της απόλυτης πρωτοκαθεδρίας του "αφηγήματος” σε σχέση με τα αντικειμενικά δεδομένα. Όμως ο πόλεμος έχει μια ωμή υλικότητητα – και παράγει πραγματικά αποτελέσματα, έξω από τον αυτοτροφοδοτούμενο κόσμο του "αφηγήματος”.
