Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Ναθαναήλ χοροστάτησε σε εσπερινό στα ερείπια της Μονής Αγίων Σαράντα στους Αγίους Σαράντα (από τη μονή πήρε τ' όνομά της η πόλη). Ένα τραπέζι για Αγία Τράπεζα, αλλά πολλή πίστη.

Η ανάβαση στο ερειπωμένο Μοναστήρι των Αγίων Σαράντα, που βρίσκεται πάνω από την πόλη των Αγίων Σαράντα και το οποίο δεν αποδόθηκε ακόμη στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, κάνει τον οποιονδήποτε να καταλάβει πως «η ψυχή δεν έχει ηλικία». Διότι, μπορεί οι τοίχοι του Μοναστηριού να είναι γκρεμισμένοι, οι πέτρες σωριασμένες και κάποιες αγιογραφίες, που σώζονται, φθαρμένες, ωστόσο το πνεύμα του Χριστιανισμού υπάρχει ανόθευτο στο σιωπηλό ιερό τόπο και μαρτυρά ότι η αδούλωτη ψυχή δεν παύει να ζει, είναι αιώνια, είναι αυτή, που κινεί το σώμα και δαμάζει το χρόνο και μένει ανέπαφη από τη φθορά του.

Ανάμεσα στα χαλάσματα νιώθει κανείς ότι, ειδικά στις ημέρες μας, οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες μπορούν να μας στηρίξουν αν τους έχουμε πρότυπα, παρηγοριά και οδηγούς στην πνευματική μας ζωή. Μπορούμε να τους μιμηθούμε στην πίστη, στην αγάπη, στις αρετές, στην επιμονή των αγώνων τους.

Από το Βυζαντινό Μοναστήρι του 6ου αι. των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου, πήρε την ονομασία της η πόλη των Αγίων Σαράντα. Σήμερα είναι ρημαγμένο, παρά την επιθυμία της Ορθόδοξης Εκκλησίας να το αναστηλώσει. Όμως δεν της έχει επιστραφεί από το κράτος, αν και διαδικαστικά, εδώ και πολλά χρόνια, της έχει αναγνωριστεί η κυριότητα. Είναι σίγουρο πως αν περιέλθει στην κατοχή της, όπως είναι το νόμιμο και φυσιολογικό, θα ξαναποκτήσει την παλαιά αίγλη του.

Άλλο μελανό σημείο είναι ότι στη μετακομμουνιστική Αλβανία οι χώροι γύρω από το Μοναστήρι απαραχωρήθηκαν παράνομα σε άτομα. Και, όμως, ακόμη και μέσα από τα ερείπια διαφαίνεται η λάμψη της Ορθοδοξίας στο διάβα του χρόνου.

Το Σάββατο 21 Μαρτίου, στις 21:00, ο Πολυχώρος Auditorium (Σίνα 2-4) φιλοξενεί την θεατρική και μουσική παράσταση «Ωδηπορικό 2», ένα καλλιτεχνικό εγχείρημα που επιχειρεί να μετατρέψει την παράδοση σε ζωντανή εμπειρία σκηνικής αφήγησης.

Περισσότερο από μια συμβατική παράσταση, το «Ωδηπορικό 2» προτείνει μια διαδρομή στον ήχο, στη μνήμη και στη συλλογική εμπειρία. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται το ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι, μια μουσική μορφή βαθιά ριζωμένη στην ιστορία και στην πολιτισμική ταυτότητα της περιοχής, που εδώ λειτουργεί ως αφηγηματικός άξονας της σκηνικής δράσης.

Η παράσταση αντιμετωπίζει το τραγούδι όχι ως απλή μουσική συνοδεία, αλλά ως δημιουργό αφήγησης. Οι φωνές των ερμηνευτών κινούνται και αλληλεπιδρούν, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο όπου η μνήμη, η παράδοση και η ανθρώπινη εμπειρία συναντώνται.

Στη σκηνή ξεδιπλώνεται μια πορεία μετάβασης: από την παιδική ηλικία στη διαμόρφωση της γυναικείας ταυτότητας, από τη σχέση μητέρας και κόρης έως τον έρωτα, τη σύγκρουση, την ξενιτιά και τελικά την απώλεια. Η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο συμβολικής μετάβασης, όπου κάθε τραγούδι λειτουργεί ως σταθμός μνήμης και κάθε φωνή ως φορέας μιας συλλογικής ιστορίας.

Η εναλλαγή σπικάζ και μουσικής δημιουργεί μια σχεδόν τελετουργική ροή. Ο θεατής δεν περιορίζεται στον ρόλο του παρατηρητή, αλλά καλείται να βιώσει μια εμπειρία ακρόασης που τον μετακινεί από το προσωπικό στο συλλογικό και από το παρόν στο διαχρονικό.