Μετά την απόλυτα επιτυχημένη ολοκλήρωση της αποστολής Artemis II, η NASA περνά στο επόμενο, ακόμη πιο φιλόδοξο στάδιο: την επιστροφή ανθρώπων στην επιφάνεια της Σελήνης. Και για να το πετύχει, ποντάρει πλέον σε δύο κολοσσούς του ιδιωτικού τομέα, τις SpaceX του Έλον Μασκ και Blue Origin του Τζεφ Μπέζος.
Σε αντίθεση με το ιστορικό πρόγραμμα Apollo program (1969–1972), όπου μόλις δύο αστροναύτες μπορούσαν να παραμείνουν για λίγες ημέρες στη Σελήνη, τα νέα σχέδια είναι πολύ πιο φιλόδοξα. Η NASA στοχεύει πλέον στην αποστολή τεσσάρων ατόμων για παραμονή εβδομάδων, με απώτερο στόχο τη δημιουργία μόνιμης βάσης.
Για να το πετύχει, υιοθετεί ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο: αντί για ένα ενιαίο σύστημα όπως ο πύραυλος Saturn V της εποχής Apollo, το πρόγραμμα Artemis βασίζεται σε δύο ξεχωριστά σκέλη. Από τη μία, η εκτόξευση του σκάφους Orion με το πλήρωμα από τη Γη και από την άλλη, ιδιωτικά αναπτυγμένα σεληνιακά σκάφη προσεδάφισης που θα μεταφέρουν τους αστροναύτες στην επιφάνεια της Σελήνης.
Η επιλογή αυτή δίνει μεγαλύτερη ευελιξία και δυνατότητες, αλλά αυξάνει σημαντικά την πολυπλοκότητα. Τα νέα σκάφη που αναπτύσσονται από τη SpaceX και τη Blue Origin είναι έως και επτά φορές μεγαλύτερα από εκείνα της εποχής Apollo, με δυνατότητα μεταφοράς περισσότερου εξοπλισμού και παρατεταμένης παραμονής.
Ωστόσο, η τεχνολογική πρόκληση είναι τεράστια. Κομβικό σημείο αποτελεί ο ανεφοδιασμός καυσίμων σε τροχιά — μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία που δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί πλήρως. Για να φτάσουν στη Σελήνη, τα σκάφη θα χρειαστούν πολλαπλές εκτοξεύσεις που θα μεταφέρουν καύσιμα σε τροχιά, πριν συνεχίσουν το ταξίδι των περίπου 400.000 χιλιομέτρων.
