Το κείμενο του πρώην διπλωμάτη και αρθρογράφου της Cumhuriyet Αχμέτ Σουχα Ουμάρ για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι μια ψύχραιμη ανάλυση δικαίου, αλλά ένα πολιτικό pamflet που χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως εύκολο στόχο, για να πλήξει στην πραγματικότητα τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τη σημερινή τουρκική ηγεσία. Από την πρώτη κιόλας φράση του άρθρου, ο Ουμάρ αποκαλύπτει το πραγματικό του κίνητρο: "Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Μητσοτάκης, επειδή πλέον δεν έχουμε πρωθυπουργό, προβιβάστηκε σε βαθμό και έγινε δεκτός με τιμές από τον Ερντογάν".
Μέσα σε μία πρόταση, ειρωνεύεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υποβαθμίζει το θεσμικό πλαίσιο διακυβέρνησης στην Τουρκία και, πάνω απ’ όλα, εμφανίζει τον Τούρκο πρόεδρο ως ηγέτη που "ανεβάζει βαθμό" στον Έλληνα πρωθυπουργό, δήθεν σε βάρος της ίδιας της Τουρκίας. Η Ελλάδα παρουσιάζεται επικοινωνιακά ως αποδέκτης μιας υπερβολικής τιμής, για να στηθεί το αφήγημα ότι ο Ερντογάν "ταπεινώνει" τη χώρα του μπροστά στην Αθήνα.
Φυσικά αφήνει στην άκρη το γεγονός ότι ακόμα κι αν υπήρχε πρωθυπουργός στην Τουρκία, ο εκτελεστικός ηγέτης είναι ο Ερντογάν, οπότε με αυτόν πάλι θα συνομιλούσε ο Μητσοτάκης και ο πρωθυπουργός απλώς θα τον είχε υποδεχτεί στο αεροδρόμιο.
Στη συνέχεια, ο Ουμάρ περνά στο κεφάλαιο με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο "να πηγαίνουμε με τα νερά της Ελλάδας". Εκεί αναπτύσσει την κεντρική του κατηγορία: ότι η τουρκική κυβέρνηση ευθυγραμμίζεται με τις ελληνικές θέσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Υπενθυμίζει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πριν από τη συνάντησή του με τον Ερντογάν, διαμήνυσε πως η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια και ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει στις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι η Αθήνα, αξιοποιώντας τα ευρωπαϊκά θεσμικά εργαλεία, πέτυχε τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα SAFE, ακριβώς επειδή η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως casus belli κάθε ελληνική κίνηση επέκτασης πέραν των 6 μιλίων. Ο Ουμάρ αντιπαραβάλλει τη "σκληρή" στάση της Ελλάδας με την εικόνα ενός Ερντογάν που, στην κοινή συνέντευξη Τύπου, δηλώνει πως τα πιο κρίσιμα αυτά ζητήματα δεν συζητήθηκαν, ενώ εμφανίζεται πρόθυμος να παραπέμψει την υφαλοκρηπίδα σε επίλυση "στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου". Στα μάτια του αρθρογράφου, αυτή η αναφορά στο διεθνές δίκαιο διαβάζεται ως έμμεση αποδοχή των ελληνικών θέσεων και ουσιαστική υποχώρηση της Τουρκίας.