Του Κώστα Ράπτη 

Δεν είναι πόλεμος με την πλήρη σημασία της λέξης, όμως αναμφίβολα δεν είναι και ειρήνη. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Μέση Ανατολή μετά την κατάπαυση του πυρός μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν στις 8 Απριλίου αποτελεί εμβληματική περίπτωση αδιεξόδου, με τις δύο πλευρές να "αγοράζουν χρόνο" εν μέσω διαδοχικών επεισοδίων κλιμάκωσης και εκτόνωσης, που προσομοιάζουν με "ένοπλη διαπραγμάτευση".

Ο αδύναμος κρίκος της διαπραγμάτευσης ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ. Ο ένοικος του Λευκού Οίκου δυσκολεύεται είτε να "κάνει εμπρός", μέσω μιας επανάληψης των εχθροπραξιών σε μεγαλύτερη κλίμακα, είτε και να "κάνει πίσω", κλείνοντας τη συγκεκριμένη περιπέτεια με μία συμφωνία με τους αντιπάλους. Την πρώτη επιλογή την παρεμποδίζει η πραγματικότητα που καταγράφηκε κατά τις πέντε εβδομάδες των μαχών μετά τη μοιραία 28η Φεβρουαρίου: άπαξ και το ιρανικό καθεστώς δεν κατέρρευσε, οποιαδήποτε "στρατιωτική λύση" για την αμερικανική πλευρά προϋποθέτει βαθμούς στρατιωτικής κινητοποίησης τους οποίους δεν μπορεί να αντέξει πολιτικά η κοινωνία των ΗΠΑ, αλλά και επιχειρησιακά ρίσκα που μπορούν να μεταφρασθούν σε σεισμικούς κλυδωνισμούς για την παγκόσμια οικονομία.

Τη δεύτερη επιλογή, πάλι, την παρεμποδίζει το γεγονός ότι η όποια συμφωνία σαφώς θα υπολείπεται των μεγαλεπήβολων "επιτυχιών" που αρέσκεται να προβάλλει ο Τραμπ – αντιθέτως, θα καταγράφει κέρδη, τα οποία η ιρανική πλευρά απέσπασε επί του πεδίου και δεν ανατρέπονται απλώς με συνομιλίες. Εξού και η όλη διαπραγματευτική χορογραφία περισσότερο περιστρέφεται γύρω από την ανατροπή των παρενεργειών του ίδιου του πολέμου (με κορυφαίο το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ) και όχι τόσο τους αρχικούς διακηρυγμένους στόχους, λ.χ. το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, το οποίο η Τεχεράνη κάθε άλλο παρά βιάζεται να συζητήσει, μέχρι να αποσπάσει τα κατάλληλα υλικά ανταλλάγματα, όπως η αποδέσμευση των παγωμένων κεφαλαίων της και η σταδιακή άρση των εις βάρος της κυρώσεων.

Στο δε επίπεδο των περιφερειακών συμμαχιών, οι ΗΠΑ βρίσκονται μεταξύ της "σφύρας" των αραβικών συμμαχιών, οι οποίες, έκθετες καθώς είναι σε πιθανά ιρανικά αντίμετρα, βδελύσσονται (εξαιρουμένων των ΗΑΕ) οποιαδήποτε προοπτική νέου πολέμου, και του "άκμονος" του Ισραήλ, το οποίο δεν παραιτείται από την ιδέα της διά στρατιωτικής χειρός αποδυνάμωσης των Ιρανών ανταγωνιστών του ή έστω της αποσύνδεσης του ευρύτερου ζητήματος από αυτό του Λιβάνου, όπου το εβραϊκό κράτος επιθυμεί να διατηρεί πλήρη ελευθερία κινήσεων έναντι της Χεζμπολάχ.