Του Κώστα Ράπτη
Τι είναι περισσότερο άβολο για τον Ντόναλντ Τραμπ: ο πόλεμος ή η κατάπαυση του πυρός; Και ποιος είναι περισσότερο επίφοβος: οι φίλοι του ή οι αντίπαλοί του;
Η εβδομάδα που οδηγείται στη λήξη της υπήρξε ανατριχιαστικά πυκνή σε εξελίξεις. Ξεκίνησε με υπονοούμενες απειλές πυρηνικής αναμέτρησης, συνεχίσθηκε με μία αιφνιδιαστική ανακοίνωση 14ήμερης κατάπαυσης του πυρός μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, για να ακολουθήσει μια παράκρουση φονικής βίας του Ισραήλ κατά του Λιβάνου, με εμφανή τον στόχο ακύρωσης της προοπτικής αποκλιμάκωσης της έντασης στη Μέση Ανατολή.
Άγνωστο παρέμενε, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κατά πόσον επρόκειτο όντως να πραγματοποιηθούν οι προγραμματισμένες για σήμερα και αύριο συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν ανάμεσα στην αμερικανική αντιπροσωπεία υπό τον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς και την ιρανική υπό τον πρόεδρο του κοινοβουλίου Μπαγέρ Γαλιμπάφ, καθώς ο τελευταίος είχε δημοσίως διαπιστώσει ότι 3 από τους 10 όρους εκεχειρίας που είχε θέσει το Ιράν είχαν ήδη από το πρώτο 24ωρο παραβιασθεί. Με κορυφαία βεβαίως τη μαζική απροειδοποίητη ισραηλινή επιδρομή στη Βηρυτό και άλλες περιοχές του Λιβάνου, που κατά τον επίσημο, αλλά προσωρινό απολογισμό προκάλεσε τον θάνατο άνω των 200 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων χιλίων.
"Ο Λίβανος και ολόκληρος ο Άξονας της Αντίστασης, ως σύμμαχοι του Ιράν, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εκεχειρίας", προειδοποίησε ο Γαλιμπάφ με ανάρτησή του στο X, ενώ και ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν δήλωσε χθες ότι οι ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο καθιστούν τις διαπραγματεύσεις ανούσιες.
