O Daniel Levy, είναι πολιτικός σχολιαστής και πρόεδρος του Σχεδίου ΗΠΑ/Μέσης Ανατολής (USMEP). Διετέλεσε Ισραηλινός διαπραγματευτής για την ειρήνη στις συνομιλίες του Όσλο II. Με άρθρο του στην βρετανική εφημερίδα Guardian την Δευτέρα στέκεται ιδιαίτερα στο επεκτατικό όραμα του "Μεγάλου Ισραήλ” όπως αυτό εμπνέει την κυβερνώσα ισραηλινή (ακρο)δεξιά και προτείνει να το δούμε ως κάτι σοβαρότερο από απλή πολεμική ρητορική, αλλά και ευρύτερο από μιαν επιδίωξη εδαφικής προώθησης στην άμεση γειτονιά του εβραϊκού κράτους.
Πολλά παραμένουν ασαφή σχετικά με τη σημασία και τη διάρκεια της 14ήμερης παύσης στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν. Αλλά μια πτυχή της σύγκρουσης παραμένει τόσο σαφής σήμερα όσο ήταν πριν από έξι εβδομάδες: Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει σχέδιο - Ο Βενιαμίν Νετανιάχου έχει, σημειώνει ο Levy.
Οι πολεμικοί στόχοι του Ισραήλ ήταν να υποβαθμίσει στο μέγιστο την ικανότητα του ιρανικού κράτους, επιτυγχάνοντας όχι τόσο αλλαγή καθεστώτος όσο "ενδόρρηξη” του κράτους. Παρά την εκεχειρία, ο Νετανιάχου έχει τονίσει ότι αυτό "δεν είναι το τέλος της εκστρατείας” και ότι το Ισραήλ "έχει το χέρι στη σκανδάλη” για να επαναλάβει τη μάχη. Έμπειρος στρατηγικός, έχει διανύσει τη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία της γεωπολιτικής ρευστότητας για να επιτύχει τον τελικό του στόχο: ένα Μεγάλο Ισραήλ.
Όταν επικαλείται η ισραηλινή δεξιά, το "Μεγάλο Ισραήλ” συχνά αυτό θεωρείται ως μια καθαρά εδαφική έννοια: μια προσπάθεια αύξησης του μεγέθους της περιοχής που το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι είναι δική του. Αυτό είναι σίγουρα αναπόσπαστο μέρος του νοήματός του. Άλλωστε, το Ισραήλ υπήρξε επεκτατικό και προκάλεσε τον εκτοπισμό και την εκδίωξη Παλαιστινίων από την ίδρυσή του, και αυτή η διαδικασία έχει πλέον επιταχυνθεί σημαντικά.
Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, το Ισραήλ ισοπέδωσε και ανακατέλαβε τη Γάζα, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και καταστρέφοντας τις πολιτικές υποδομές της, συμπιέζοντας τον πληθυσμό της, σύμφωνα με μια εκτίμηση του περασμένου έτους, σε μόλις 12% μιας ήδη μικροσκοπικής λωρίδας γης. Στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ συνεχίζει μια εκστρατεία καταστροφής και εκτοπισμού του παλαιστινιακού λαού και της περιουσίας τους, η οποία είναι άνευ προηγουμένου από τον εξαήμερο πόλεμο του 1967, επεκτείνοντας τον βαθμό ελέγχου και εποικισμού του.
