Σχόλιο του Κώστα Αργυρού
Λίγο μετά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν αιφνιδίασε τους εταίρους του και μάλλον εκνεύρισε τον καγκελάριο Μερτς με την πρόταση να προσπαθήσει η Ευρώπη να επιστρέψει σε διάλογο με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Ήταν μια κίνηση που έδειχνε αταίριαστη με το πνεύμα των ευρωπαϊκών αποφάσεων, ειδικά με τον τρόπο που προσπάθησε να τις παρουσιάσει το Βερολίνο, δηλαδή ως μια επίδειξη πυγμής απέναντι στη Μόσχα και αύξησης της πίεσης προς τον Πούτιν για να τον αναγκάσει να υποχωρήσει.
Η ρωσική πλευρά πάντως έπιασε το μπαλάκι και απάντησε ότι είναι έτοιμη για έναν τέτοιο διάλογο, με την προϋπόθεση ότι οι Ευρωπαίοι θα δείξουν τον δέοντα σεβασμό στα ρωσικά συμφέροντα. Το Παρίσι κατέγραψε με ικανοποίηση αυτή την απάντηση, χωρίς να ανακοινώσει λεπτομέρειες και από εκείνη τη στιγμή όλοι αναρωτιούνται αν έχουν ξεκινήσει κάποιες βολιδοσκοπήσεις για μια τέτοια εξέλιξη.
Έτσι και αλλιώς υπάρχουν πολλές ασάφειες ως προς τη σύνθεση μιας τέτοιας "ευρωπαϊκής ομάδας διαλόγου" και ως προς το περιεχόμενο του. Ο Μακρόν έριξε την ιδέα, αλλά πιθανώς δεν θα ρισκάρει να πάει μόνος στη Μόσχα. Όχι μόνο γιατί θέλει να φανεί ως "πρώτος μεταξύ ίσων" μιας συλλογικής πρωτοβουλίας. Αλλά και γιατί δεν πρέπει να έχουν διαγραφεί από το μυαλό του οι αλλόκοτες εικόνες με τον ίδιο στη μια πλευρά ενός… ατελείωτου, λευκού τραπεζιού απέναντι στον Πούτιν, που στιγμάτισαν τις μάταιες και ομολογουμένως ειλικρινείς προσπάθειές του να αποτρέψει τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία.
