Ο ναυτικός αποκλεισμός του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί την πιο πρόσφατη προσπάθεια να δοκιμαστεί μια μέχρι στιγμής ανεπιβεβαίωτη θεωρία σχετικά με τον πόλεμο με το Ιράν — ότι η ανώτερη ισχύς των ΗΠΑ θα κάμψει αναπόφευκτα την Ισλαμική Δημοκρατία.
Η στρατηγική βασίζεται σε μια απλή υπόθεση: ότι ο στραγγαλισμός των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν και των εισαγωγών που στηρίζουν την καθημερινή ζωή θα προκαλέσει κοινωνική κατάρρευση. Αυτό θα δημιουργήσει αφόρητη πίεση στο καθεστώς ώστε να υποκύψει στις αμερικανικές απαιτήσεις και να εγκαταλείψει οριστικά το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Στην Ουάσινγκτον, αυτό φαίνεται λογικό. Κάθε χώρα -είτε μια ριζοσπαστική θεοκρατία είτε μια δυτική δημοκρατία- θα καταρρεύσει αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση στα βασικά αγαθά: τρόφιμα, ενέργεια και εργασία. Όταν Αμερικανοί αξιωματούχοι βλέπουν εκρηκτικό πληθωρισμό, καταστροφικές απώλειες θέσεων εργασίας και ελλείψεις στην Τεχεράνη, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο αποκλεισμός δύο εβδομάδων αποδίδει.
"Ο αποκλεισμός είναι ιδιοφυής, εντάξει;" δήλωσε ο Τραμπ την Τετάρτη. "Η οικονομία τους βρίσκεται σε πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Είναι μια νεκρή οικονομία". Ο πρόεδρος είναι τόσο ικανοποιημένος με το σχέδιο, ώστε έχει προετοιμάσει τους συνεργάτες του για το ενδεχόμενο να διαρκέσει πολύ περισσότερο, σύμφωνα με το CNN.
Ένας λόγος είναι ότι πρόκειται για έναν τρόπο άσκησης πίεσης στο Ιράν χωρίς να διακινδυνεύονται αμερικανικές απώλειες μέσω χερσαίων επιχειρήσεων ή την επανάληψη βομβαρδισμών που, αν και σφοδροί, δεν απέφεραν αποφασιστικό αποτέλεσμα. Ένας άλλος είναι ότι επιχειρεί να αποκαταστήσει την αμερικανική επιρροή στον οικονομικό πόλεμο, η οποία είχε αποδυναμωθεί όταν το Ιράν προκάλεσε παγκόσμια κρίση κλείνοντας τα Στενά του Ορμούζ.
