Του Κώστα Ράπτη
Στις διεθνείς σχέσεις, η... μονογαμία δεν είναι διόλου της μόδας. Και όποιος θέτει όρους αποκλειστικότητας κινδυνεύει να βρεθεί αποκλεισμένος ο ίδιος.
Η Δύση έχει μεγάλες προσδοκίες από την Ινδία – αλλά και απαιτήσεις που αποδεικνύονται μη ρεαλιστικές. Οι ΗΠΑ ονειρεύονται εδώ και καιρό τη μετατροπή της χώρας του Ναρέντρα Μόντι σε ανάχωμα στην κινεζική ανάδυση, μέσα από σχήματα όπως η Quad. Επιθυμούν επίσης το άνοιγμα της τεράστιας εσωτερικής αγοράς της, που είναι σε μεγάλο βαθμό προστατευμένη, ιδίως σε ό,τι αφορά την λιανική. Παράλληλα όμως, στο φόντο του πολέμου στην Ουκρανία, πιέζουν την Ινδία να διαρρήξει τις παραδοσιακά καλές της σχέσεις με την Ρωσία, ξεκινώντας από τον περιορισμό των εισαγωγών ρωσικών υδρογονανθράκων, η επανεξαγωγή των οποίων προς τη διεθνή αγορά έχει λειτουργήσει ανακουφιστικά για τη Μόσχα την τελευταία διετία. Επιπλέον, η εθνικιστική κυβέρνηση Μόντι δέχεται πολιτικές πιέσεις (και κατά καιρούς αντίστοιχα κύματα αρνητικής δημοσιότητας) σε ό,τι αφορά την μεταχείριση μειονοτήτων, όπως οι Σιχ.
Ο συνδυασμός όλων αυτών δεν είναι εύκολο να επιτύχει απέναντι σε μία φιλόδοξη χώρα, που αν μη τι άλλο είναι η μεγαλύτερη του κόσμου από την άποψη του πληθυσμού.
Το αποδεικνύει αυτό η διήμερη επίσκεψη (η πρώτη εδώ και τέσσερα χρόνια) που πραγματοποιεί από απόψε στην Ινδία ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.