Tο Σαββατοκύριακο ήταν η σειρά των Αμερικανών πολιτών να κατέβουν στους δρόμους για να εναντιωθούν στις αλλόκοτες αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ για το παγκόσμιο εμπόριο, το μεταναστευτικό, τις απολύσεις στον δημόσιο τομέα.
Η Δημοκρατία δίνει σημάδι ζωής. Δεν είναι όλοι σύμφωνοι με τις αποφάσεις εκείνου που πριν από μερικούς μήνες κέρδισε με άνεση τις εκλογές. Και κυρίως δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν ότι μια εκλογική νίκη σημαίνει λευκή επιταγή διάρκειας τεσσάρων ετών για οποιονδήποτε πολιτικό.
Απαντούν, επειδή δεν ρωτήθηκαν
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη. Από τη μια, εκείνοι που ψήφισαν έναν αυταρχικό ηγέτη ή απλώς αδιαφορούν και από την άλλη, εκείνοι που είναι έτοιμοι να πάρουν τους δρόμους και να αντισταθούν, όταν βλέπουν ότι η Δημοκρατία συρρικνώνεται και μαζί της βιάζεται συχνά ακόμα και η κοινή λογική. Από τις διαδηλώσεις στην Αργεντινή ενάντια στον πρόεδρο με το... πριόνι Χαβιέ Μιλέι, μέχρι το Ισραήλ, όπου οι διαμαρτυρίες για τη βάναυση ερμηνεία της δικής του εξουσίας από τον Νετανιάχου συνεχίζονται εδώ και μήνες.
Τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους θυμωμένα με την προσπάθεια συγκάλυψης των δυστυχημάτων στα Τέμπη στην Ελλάδα και στο Νόβι Σαντ στη Σερβία, που γέμισαν τις πλατείες της Τουρκίας κόντρα σε απαγορεύσεις μετά τη σύλληψη Ιμάμογλου, έχουν κάτι κοινό με τις εκατοντάδες χιλιάδες που άφησαν άφωνους τους δημοσιογράφους όταν συγκεντρώθηκαν στο μεγάλο λιβάδι του "καθώς πρέπει" Μονάχου, αλλά και σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Γερμανίας, για να απαντήσουν με ένα μεγαλοπρεπές "ΟΧΙ" στο ερώτημα που δεν είχε τολμήσει να τους θέσει ευθέως ο Φρίντριχ Μερτς για το αν η Χριστιανοδημοκρατία θα πρέπει να συνεργαστεί με την Ακροδεξιά.
