του Κώστα Ράπτη
Η "Τέχνη του Ντιλ" ίσως είναι χρήσιμη στον χώρο του real estate, όπου την εξάσκησε ο Ντόναλντ Τραμπ. Όμως μεταφερόμενη στον χώρο της διεθνούς πολιτικής μάλλον μετατρέπεται σε "Τέχνη της Τρύπας στο Νερό". Στους πέντε μήνες της δεύτερης προεδρίας του ο ένοικος του Λευκού Οίκου έχει καταφέρει να καταστήσει τον κόσμο μας πολύ πιο ασταθή, χωρίς καν να εκπληρώσει τους δικούς του διακηρυγμένους στόχους.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν τερματίσθηκε εν μια νυκτί, όπως προεκλογικά κόμπαζε ο Τραμπ: για την ακρίβεια, η προοπτική ειρήνευσης μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ – και πάντως ο Πούτιν προχωρά στην υλοποίηση των σχεδιασμών του με τον δικό του αργόσυρτο ρυθμό, την ώρα που το δυτικό στρατόπεδο μαστίζεται από "κακοφωνία".
Η φιλολογία περί προσάρτησης της Γροιλανδίας και του Καναδά κουρέλιασε κάθε έννοια σεβασμού στο διεθνές δίκαιο και κατέστησε τις ΗΠΑ τη σοβαρότερη απειλή εναντίον παραδοσιακών συμμάχων της.
Η "Ημέρα Απελευθέρωσης" των ΗΠΑ από τα εμπορικά πλεονάσματα των ανταγωνιστών της δεν οδήγησε παρά σε χαοτικές καταστάσεις και άτακτη υποχώρηση, με την αμερικανική πλευρά να μην έχει επιτύχει από τον Απρίλιο μέχρι σήμερα καμία αξιόλογη διμερή εμπορική συμφωνία και την Κίνα να σκληραίνει παραδειγματικά τη στάση της.