Η πολιτική κρίση στο Παρίσι, που όλοι προεξοφλούν, είναι πρωτίστως μια ήττα του Εμμανουέλ Μακρόν που αδιαφόρησε για τις δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος της χώρας. Σχόλιο του Κώστα Αργυρού.
Πολλοί μπορεί να το έχουν ξεχάσει, αλλά όταν το 2017 ο Εμμανουέλ Μακρόν εκτινασσόταν ως "γιος του ήλιου" στην κορυφή της γαλλικής πολιτικής σκηνής, αυτό δεν ήταν παρά το επισφράγισμα του τέλους του παραδοσιακού γαλλικού δικομματισμού. Σοσιαλδημοκράτες και Συντηρητικοί σχεδόν εξαϋλώνονταν, αφού η μαγική φιγούρα του πρώην τραπεζίτη γεννούσε σε πολλούς προσδοκίες για ένα νέο, "μεταπολιτικό" και σίγουρα πιο κοσμοπολίτικο εγχείρημα, που διαφήμιζε τον εαυτό του ως υπεράνω κομμάτων και διαχωριστικών γραμμών και έμοιαζε να δημιουργεί "σχολή".
Τόσο ψηλά, τόσο μακριά
Ο Μακρόν είχε ανάγκη μόνο τον εαυτό του και τη σκηνική του παρουσία για να ξανακάνει τη Γαλλία "μεγάλη". Δεν είχε ανάγκη από κόμματα για να κρατήσει κοντά του τους συμπατριώτες του και να ξανακάνει το μεγάλο έθνος σεβαστό και αξιοζήλευτο σε όλη την Ευρώπη. Έτσι νόμιζε. Σαν ένας νέος Ίκαρος που βρέθηκε τόσο κοντά στον ήλιο δεν ένιωσε ότι τα φτερά του άρχισαν σταδιακά να λιώνουν. Θα έπρεπε να το έχει καταλάβει το αργότερο το 2024, όταν πρώτα στις ευρωεκλογές και μετά στις εκλογές είδε την κοινωνία να του γυρίζει οργισμένη την πλάτη. Σήμερα, περισσότερο από ένα χρόνο μετά, μόνο ένα 15% δηλώνει ικανοποιημένο μαζί του.
Αυτή τη Δευτέρα η ψήφος εμπιστοσύνης, που όπως όλα δείχνουν δεν θα λάβει ο τέταρτος μέσα σε αυτούς τους μήνες εκλεκτός του πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού, δεν θα είναι απλώς η αρχή ενός δράματος με άγνωστη κατάληξη, όπως προφητεύουν πολλοί.
