Σχόλιο του Κώστα Αργυρού
Τις τελευταίες στιγμές της σύντομης παρουσίας του στο αξίωμα ο προτελευταίος στη σειρά πρωθυπουργός της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαϊρού επέμενε να προειδοποεί ότι η χώρα του θα μετατραπεί σε Ελλάδα (της κρίσης). Πολλοί αντέτειναν ότι η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα και μάλλον έχουν δίκιο. 'Οχι μόνο για την τεράστια διαφορά στο μέγεθος των δύο οικονομιών και την επιρροή που ασκούν πολιτικά οι δύο χώρες στην Ευρώπη. Αλλά και επειδή τα δύο πολιτικά συστήματα έχουν σημαντικές διαφορές, που εστιάζονται κυρίως στον ισχυρό ρόλο του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η Ελλάδα δεν θα είχε αντέξει πέντε παραιτήσεις πρωθυπουργών μέσα σε ενάμιση χρόνο, χωρίς να οδηγηθεί σε εκλογές.
Ισχυρός πρόεδρος τουλάχιστον... θεσμικά
Η Γαλλία μπορεί, λοιπόν, να μην έχει κυβέρνηση, αλλά δεν είναι ακυβέρνητη, αφού ο θεσμικά κατοχυρωμένος ρόλος του Προέδρου, του επιτρέπει να συνεχίζει να κυβερνά, έστω και... μόνος. Βεβαίως όταν εισήχθησαν αυτές οι δικλείδες, στις αρχές της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, το 1958, κανείς δεν φανταζόταν έναν Πρόεδρο που θα συνεχίζει να ασκεί την εξουσία του χωρίς λειτουργική κυβέρνηση και με ένα πολυδιασπασμένο κοινοβούλιο.
Ωστόσο όσο διασφαλισμένη και αδιαφιλονίκητη είναι θεσμικά η εξουσία του Προέδρου, ο Εμμανουέλ Μακρόν βλέπει να γλιστρά μέσα από τα χέρια του η πολιτική εξουσία. Η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων τον έχει απορρίψει. Η κοινωνία είναι εξοργισμένη μαζι του και ένα μεγάλο κομμάτι της συμφωνεί ότι θα πρέπει να φύγει. Από ένα σημείο και μετά ο Πρόεδρος μοιάζει να έχει χάσει το νόημα της ισχύος του θεσμού, που δεν δημιουργήθηκε για την δική του προσωπική "προστασία", αλλά για την προστασία της Δημοκρατίας από κλυδωνισμούς και παρεκκλίσεις. Τώρα οφείλει και αυτός να προστατεύσει τους θεσμούς.
