Μέχρι τώρα η Σαουδική Αραβία έπαιζε τον ρόλο του μεγάλου ρυθμιστή της διεθνούς πετρελαϊκής αγοράς, έχοντας τη δυνατότητα να αυξομειώνει τις εξαγωγές της κατά τρόπο που συγκρατούσε (ή απελευθέρωνε) τις τιμές. Όμως μετά τον Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου, κάτι ανάλογο προέκυψε από την πλευρά της ζήτησης. Διότι, αποτελεί κοινό μυστικό πλέον, οι τιμές παρέμειναν σχετικά συγκρατημένες λόγω της δραστικής μείωσης των εισαγωγών της Κίνας. Τα θηριώδη πετρελαϊκά αποθέματα που είχε οικοδομήσει ο ασιατικός γίγαντας πριν το ξέσπασμα του πολέμου, του επέτρεψαν τη διεκδίκηση ενός πρωτόγνωρου, εντέλει σταθεροποιητικού για το διεθνές σύστημα, ρόλου.

Όπως σημειώνει ο ενεργειακός σχολιαστής του Bloomberg, Javier Blas, oι επιπτώσεις του να καταστεί η Κίνα σταθεροποιητική δύναμη για τις τιμές των βασικών προϊόντων ξεπερνούν κατά πολύ την τελευταία σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως αναδιαμορφώνει την αγορά ενέργειας - και την ασιατική γεωπολιτική. Αν το σοκ προσφοράς του 1973 δημιούργησε τον όρο "αραβικό πετρελαϊκό όπλο”, ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ του 2026 στο Ιράν μας δίνει τώρα το "κινεζικό πετρελαϊκό όπλο”. Ή ίσως η "ασπίδα” να είναι καλύτερη λέξη, κρίνοντας από το πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από το Πεκίνο σε μελλοντικές αντιπαραθέσεις με τις ΗΠΑ.

Τα επίσημα στοιχεία των κινεζικών τελωνείων δείχνουν ότι οι συνολικές εισαγωγές πετρελαίου της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των εισαγωγών μέσω αγωγών και σιδηροδρόμων, μειώθηκαν τον Μάιο σε χαμηλό οκταετίας, ήτοι στο επίπεδο 7,8 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα. Αυτό είναι κατά ένα τρίτο λιγότερο από το επίπεδο εισαγωγών πριν από το ξέσπασμα του πολέμου. Οι εισαγωγές που έφτασαν με δεξαμενόπλοια μειώθηκαν περαιτέρω, φτάνοντας στο χαμηλότερο επίπεδο 10 ετών, περισσότερο από 45% κάτω από τον μέσο όρο του 2025.

Έτσι, τον Μάιο, η Κίνα μείωσε τις μέσες ημερήσιες εισαγωγές πετρελαίου μέσω υδάτινων οδών κατά ίσο ποσό με τη συνδυασμένη κατανάλωση πετρελαίου της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Και το έκανε αυτό χωρίς να υποστεί οικονομική ζημία, τουλάχιστον από εξωτερική άποψη.

Είναι ακόμα νωρίς και δεν γνωρίζουμε ακόμη πολλά για το πώς το Πεκίνο κατάφερε να επιτύχει τη μείωση, σημειώνει ο Blas. Αλλά μπορούμε να προβλέψουμε μερικά αποτελέσματα.