Του Κώστα Ράπτη
Δεν ήταν εντός 24ώρου, όπως κόμπαζε προεκλογικά. Και πιθανότατα δεν θα είναι ούτε εντός εξαμήνου, όπως το θέλουν κατοπινότερες, περισσότερο προσγειωμένες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Η υλοποίηση της επιθυμίας του Αμερικανού προέδρου για τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία προσκρούει σε μια πραγματικότητα περισσότερο σύνθετη από όσο ο ίδιος είχε φανταστεί.
Ό,τι ξεκίνησε ορμητικά με την τηλεφωνική επικοινωνία Πούτιν-Τραμπ και τις πρώτες συναντήσεις αμερικανικών και ρωσικών αντιπροσωπειών στο Ριάντ, μοιάζει να έχει επί της ουσίας κολλήσει σε έναν βάλτο. Ακριβώς όπως το αμερικανικό τεθωρακισμένο που, κατά τρόπο τόσο συμβολικό, βρέθηκε αυτές τις μέρες να βυθίζεται στα έλη της Λιθουανίας, κατά τη διάρκεια άσκησης κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία, παρασέρνοντας στον θάνατο τα τέσσερα μέλη του πληρώματός του.
Σκληρές "κόκκινες γραμμές"
Επί του εδάφους λίγα πράγματα έχουν αλλάξει, καθώς στην πράξη δεν τηρείται ούτε η δέσμευση της 18ης Μαρτίου για αποφυγή των εκατέρωθεν πληγμάτων σε ενεργειακές υποδομές, με την Ουκρανία και τη Ρωσία να αλληλοκαταγγέλλονται σχετικά σε επιστολές τους προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ.
Οι δε "κόκκινες γραμμές" της Μόσχας έχουν καταστεί σαφέστερες μετά τη δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Ριάμπκοφ, ότι "δεν μπορούν να γίνουν δεκτά στη σημερινή τους μορφή τα μοντέλα λύσης που προτείνουν οι Αμερικανοί", διότι δεν καλύπτεται σήμερα το κύριο αίτημα της ρωσικής πλευράς, δηλαδή "η επίλυση των προβλημάτων που σχετίζονται με τις βαθύτερες αιτίες αυτής της σύγκρουσης".
