Μια καινοτόμο μέθοδο για την απεικόνιση, τη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου, ανέπτυξαν στο πλαίσιο μελέτης που διερευνά μια μη επεμβατική μέθοδο για την παρακολούθηση των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος σε πραγματικό χρόνο με τη χρήση υπερήχων, ομάδα ερευνητών των Πανεπιστημίων Georgia Tech και Emory στις ΗΠΑ με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Κώστα Αρβανίτη.

Ειδικότερα και όπως αναφέρουν οι ερευνητές σε σχετική ανακοίνωσή τους, ανέπτυξαν μια τεχνική για την επισήμανση των μακροφάγων κυττάρων με εγκεκριμένες από τον FDA (Οργανισμός Ελέγχου Φαρμάκων και Τροφίμων στις ΗΠΑ) μικροφυσαλίδες που είναι φτιαγμένες από κέλυφος λιπιδίων. Μόλις επισημανθούν αυτά τα κύτταρα, μπορούν να απεικονιστούν βαθιά μέσα στους ιστούς χρησιμοποιώντας εξειδικευμένες τεχνικές απεικόνισης υπερήχων. Αυτό επιτρέπει στους ερευνητές να παρακολουθούν πώς αυτά τα κύτταρα κινούνται μέσα στο σώμα και συσσωρεύονται σε όγκους χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα ή τη λειτουργία τους. 

Επισημαίνουν επίσης ότι σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μεθόδους απεικόνισης, αυτή η προσέγγιση που βασίζεται σε υπερήχους συνδυάζει υψηλά επίπεδα ευαισθησίας (δηλαδή προσεγγίζει το θεωρητικό όριο ενός κυττάρου), ανάλυση, βάθος διείσδυσης και ασφάλεια. Είναι επίσης συμβατή με φορητές συσκευές υπερήχων που δημιουργούν νέες δυνατότητες απεικόνισης της κυκλοφορίας μακροφάγων σε συμπαγείς όγκους για μεγάλες χρονικές περιόδους.

"Τα ευρήματα αυτής της έρευνας θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική εξέλιξη στη διάγνωση, την πρόγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου", δήλωσε ο Κ. Αρβανίτης, υπογραμμίζοντας ότι "επιτρέποντας την υψηλής ανάλυσης απεικόνιση της κυκλοφορίας μακροφάγων σε πραγματικό χρόνο, η τεχνολογία αυτή προσφέρει ένα νέο, ισχυρό εργαλείο για τη μελέτη του ανοσοποιητικού μικροπεριβάλλοντος του όγκου, ενός βασικού παράγοντα στην εξέλιξη του καρκίνου και την ανταπόκριση στη θεραπεία".

Επιπρόσθετα, όπως σημειώνουν, η δυνατότητα τοποθέτησης μικροφυσαλίδων μέσα στα ανοσοκύτταρα μπορεί να ξεπεράσει τις υφιστάμενες δυσκολίες των σκιαγραφικών υπερήχων, όπως για παράδειγμα ο σύντομος χρόνος κυκλοφορίας τους και η αδυναμία να διεισδύσουν στα αιμοφόρα αγγεία και να φτάσουν στους άρρωστους ιστούς.