Του Κώστα Ράπτη

Δεν συμφωνούν ως προς τον τόπο διεξαγωγής των συνομιλιών. Δεν συμφωνούν για τον αριθμό των παρισταμένων μερών. Και δεν συμφωνούν για το εύρος της ατζέντας. Οι προοπτικές παραγωγικής συνεννόησης του Ιράν και των ΗΠΑ φαντάζουν την ώρα αυτή πενιχρές.

Όμως το κρισιμότερο στοιχείο είναι άλλο: αμφότερες οι πλευρές προσέρχονται με δύο γραμμές η καθεμία.

Στο ιρανικό στρατόπεδο, ο μεταρρυθμιστής πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν δεν κρύβει την προθυμία του να ακολουθήσει την οδό των διαπραγματεύσεων – εξ ού και εξουσιοδότησε τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί να συναντηθεί με τον Αμερικανό απεσταλμένο Στιβ Ουίτκοφ. Όμως δεν διαθέτει την στήριξη των ανώτερων κλιμακίων της εξουσίας (βλ. του αγιατολλάχ Αλί Χαμενεϊ και των Φρουρών της Επανάστασης), γεγονός που εξηγεί τις ποικίλες παλινωδίες της ιρανικής πλευράς, που πλέον αντιπροτείνει συνάντηση διμερή στο Ομάν και όχι πολυμερή στην Τουρκία, με τη συμμετοχή και γειτονικών χωρών, ενώ διαμηνύει ότι μόνο αντικείμενο διαπραγμάτευσης είναι η οριοθέτηση του πυρηνικού της προγράμματος έναντι άρσης των αμερικανικών κυρώσεων. Μάλιστα, δεν λείπουν στο Ιράν και οι φωνές εκείνων των σκληροπυρηνικών που ζητούν να υπάρξει "προληπτικό πλήγμα” κατά των αμερικανικών δυνάμεων.

Με δεδομένο το ότι η διαδοχή του γηραιού Χαμενεϊ βρίσκεται πάντοτε στην ατζέντα εκ των πραγμάτων, μεγάλο μέρος των εσωτερικών αντιπαραθέσεων στο Ιράν, αφορά όχι τόσο το αν θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία με τις ΗΠΑ, αλλά ποιος θα είναι αυτός που θα την επιτύχει.