Του Κώστα Ράπτη

Ούτε πρόκειται να έχει άμεσα πρακτικά αποτελέσματα, ούτε υπαγορεύεται από ολότελα ανιδιοτελή κίνητρα. Κι όμως: η χθεσινή απόφαση της Βρετανίας, της Αυστραλίας, του Καναδά και της Πορτογαλίας να προχωρήσουν σε αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους (όπως αναμένεται να πράξουν επίσης η Γαλλία και άλλα κράτη σήμερα, με την έναρξη της Εβδομάδας Υψηλού Επιπέδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών) είναι από κάθε άποψη ιστορική.

Πρακτικά αποτελέσματα δεν πρόκειται να έχει, στον βαθμό που αποτελεί κίνηση καθαρά συμβολική (και καθυστερημένη) και δεν απαντά σε αυτό που όντως αποτελεί το πιο πιεστικό ερώτημα των ημερών: πώς να τερματιστεί ό,τι οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ και λοιποί φορείς με κύρος κατονομάζουν ως γενοκτονία των Παλαιστινίων. Για την ακρίβεια, το τελευταίο αυτό κύμα αναγνωρίσεων παλαιστινιακού κράτους πρόκειται σε πρώτο χρόνο να οδηγήσει σε μια σημαντική επιδείνωση της κατάστασης, εφόσον η ισραηλινή πολιτική ηγεσία εμφανίζεται έτοιμη να απαντήσει στις τελευταίες εξελίξεις με προσάρτηση της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη.

Ούτε και υπαγορεύεται αποκλειστικά από ευγενή κίνητρα η κίνηση Βρετανίας και λοιπών, που μέχρι και τώρα συμπράττουν με το Ισραήλ ακόμη και στρατιωτικά. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία κίνηση των συγκεκριμένων κυβερνήσεων να ανακτήσουν (στα μάτια της ανάστατης κοινής γνώμης τους και οποιουδήποτε τρίτου ανά τον κόσμο) την ηθική νομιμοποίηση για την οποία επαίρονται και την οποία η στενή συνάφεια με τη χώρα του Βενιαμίν Νετανιάχου απειλεί πλέον ευθέως.

Και σε αυτό ακριβώς έγκειται η ιστορικότητα των στιγμών: το Ισραήλ απονομιμοποιείται ταχέως και οι στενότεροι φίλοι του σπεύδουν να πάρουν αποστάσεις ασφαλείας, μόλις δύο χρόνια μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023, οπότε το εβραϊκό κράτος έχαιρε ηχηρής συμπαράστασης και η σημαία του προβαλλόταν με φωτεινό εφέ στα κτήρια των κοινοβουλίων ή σε εμβληματικά μνημεία των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.