Του Κώστα Ράπτη
Συνήθως ο Ταγίπ Ερντογάν προβάλλει για τη χώρα του την εικόνα μιας "ήρεμης δύναμης", στην οποία όλοι εντέλει θα προστρέξουν για αμοιβαία επωφελείς ρυθμίσεις στα θέματα της περιοχής. Ενίοτε όμως επιστρατεύει, εναλλάξ ή συνδυαστικά, και τη γλώσσα των απειλών – και θα ήταν αφροσύνη αυτό να θεωρηθεί απλώς κενός περιεχομένου λεονταρισμός.
Η ελληνική πλευρά ήδη νιώθει την αλλαγή του κλίματος, σαν να μη διατυπώθηκε μόλις πέρσι η "Διακήρυξη των Αθηνών". Και είναι σαφές τι τροφοδοτεί αυτή την αλλαγή: η ολοένα και μεγαλύτερη σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας και Ισραήλ, με αποκορύφωμα την πρόσφατη συνυπογραφή της προμήθειας του ισραηλινού αντιπυραυλικού συστήματος της "Ασπίδας του Αχιλλέα".
Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος έδωσε το σήμα των απειλών, όταν, στις αρχές του μηνός, διακήρυξε ότι η χώρα του "δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παραβιάσει τα δικαιώματά της" και ότι "η Ελλάδα πρέπει να γυρίσει πίσω από αυτόν τον λάθος δρόμο που έχει ακολουθήσει" – με ρητή απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, αλλά και υπομνήσεις ότι "η Ιστορία είναι ένας πολύ καλός οδηγός για όσους μαθαίνουν από αυτήν".
Τσελίκ μαινόμενος
Τη σκυτάλη πήρε την εβδομάδα αυτή, συγκεκριμένα το βράδυ της Πέμπτης, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας, Ομέρ Τσελίκ, ο οποίος σε ερώτηση για τα 12 ναυτικά μίλια και τη σχεδιαζόμενη για σήμερα επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο Καστελόριζο, υποστήριξε ότι η Αθήνα δεν μπορεί να περιορίσει την Τουρκία μέσω συμμαχιών με τρίτες χώρες, υπονοώντας το Ισραήλ.
