Του Κώστα Ράπτη
Ο Ντόναλντ Τραμπ αποκαλύπτεται ότι δεν στερείται ιστορικής αντίληψης. Στη συνέντευξη που έδωσε στο TIME σχετικά με την κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας υποστήριξε ότι σε μεγάλο βαθμό τα τωρινά δεινά της Μέσης Ανατολής οφείλονται στην εισβολή του Τζορτζ Μπους τζούνιορ στο Ιράκ, καθώς αυτή ανέτρεψε την τοπική ισορροπία με το Ιράν. Όταν εξέλιπε το Ιράκ, που αποτελούσε παραδοσιακό αντίπαλο και αντίβαρο του Ιράν, η Ισλαμική Δημοκρατία εξελίχθηκε, υποστηρίζει, σε "ταραξία" της περιοχής.
Όμως, ο ένοικος του Λευκού Οίκου θα έπρεπε να επεκτείνει τη σκέψη του, ώστε να περιλάβει και τις τρέχουσες εξελίξεις. Αν πράγματι το Ιράν έσπευσε τα τελευταία είκοσι χρόνια να καλύψει το κενό που άφησε η πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, εξαπλώνοντας την περιφερειακή του επιρροή, τι θα πρέπει να φανταστούμε για το κενό που τώρα δημιουργεί η ανάσχεση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η ήττα συμμάχων της όπως η Χεζμπολάχ του Λιβάνου και η "αλλαγή καθεστώτος" στη Δαμασκό; Η προφανής απάντηση είναι ότι η μόνη που έχει τις δυνατότητες να επωφεληθεί είναι η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν.
Αλλά η Τουρκία μόλις αναγορεύθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο σε συνδιαχειρίστρια του μεσανατολικού ζητήματος, ως συνυπογράψασα στο Σαρμ ελ Σέιχ τη συμφωνία υλοποίησης του "σχεδίου Τραμπ" για τη Γάζα. Με πρόβλεψη μάλιστα για συμμετοχή της γείτονος αρχικώς στα σωστικά συνεργεία που θα σπεύσουν στον παλαιστινιακό θύλακα και κατόπιν στην πολυεθνική Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF), η οποία θα αναπτυχθεί για τη διαφύλαξη της τάξης, μετά τον προσδοκώμενο αφοπλισμό της Χαμάς.
Υπ' αυτή την έννοια, η Ελλάδα βρίσκεται στη δύσκολη θέση να παρατηρεί την εξ Ανατολών ανταγωνίστρια να ενισχύεται περαιτέρω, εμφανιζόμενη ως παράγοντας σταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής και ως εμπροσθοφυλακή του όλου ισλαμικού κόσμου, την ίδια ώρα που ελίσσεται μάλλον αποτελεσματικά ανάμεσα στις αντιφατικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων. Μόνο παρήγορο γεγονός για την Αθήνα προβάλλει το ότι η απορρόφηση από τις μεσανατολικές της φιλοδοξίες κρατά την Άγκυρα αρκούντως απασχολημένη σε σχέση με τα προς Δυσμάς "μέτωπά" της.
