Του Κώστα Ράπτη
Η δημιουργία πόλωσης ήταν πάντα ένα από τα μυστικά της πολιτικής επιτυχίας του Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο που ο αντίπαλος "πόλος" εμφανιζόταν μέχρι πρότινος αποδυναμωμένος και αποπροσανατολισμένος. Αλλά η πολιτική ζωή απεχθάνεται το κενό. Και την εβδομάδα αυτή ο Αμερικανός πρόεδρος βίωσε, έναν χρόνο μετά την εκλογική νίκη που τον επανέφερε στην εξουσία και έναν χρόνο πριν από τις "ενδιάμεσες εκλογές", που θα κρίνουν αν θα διανύσει το δεύτερο μισό της θητείας του με φιλικό Κογκρέσο ή όχι, το πρώτο του στραβοπάτημα στην κάλπη.
Βέβαια, ο ίδιος φρόντισε εξαρχής να βγάλει τον εαυτό του από το "κάδρο", υποστηρίζοντας ότι η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης την Τρίτη οφειλόταν στο ότι ο ίδιος δεν βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο και ότι η συγκυρία σκιάζεται από το δημοσιονομικό shutdown, που πλέον διαρκεί 40 ημέρες, περισσότερο από οποιοδήποτε προηγούμενο στα χρονικά.
Όμως η Νέα Υόρκη δεν παύει να είναι η γενέτειρα και κατεξοχήν επιχειρηματική εστία του Τραμπ, ενώ κεντρικό επίδικο των εκεί εκλογών αποτέλεσε το αφόρητο κόστος διαβίωσης, μολονότι ο ένοικος του Λευκού Οίκου έχει υποσχεθεί στους ψηφοφόρους ένα "οικονομικό θαύμα", το οποίο ισχυρίζεται ότι ήδη υλοποιεί.
Και το κυριότερο: η ούτως ή άλλως ιδιόμορφη Νέα Υόρκη δεν ήταν η μόνη που έστειλε δυσάρεστο μήνυμα για τον Τραμπ. Αν η φυσιογνωμία του Ζοχράν Μαμντάνι επιτρέπει στον πρόεδρο να επισείει το φόβητρο του ενσκήπτοντος "κομμουνισμού", λιγότερο αντισυμβατικές υποψήφιες, όπως η Άμπιγκεϊλ Σπάνμπεργκερ, πρώην αξιωματικός της CIA, και η Μίκι Σέριλ, πρώην πιλότος ελικοπτέρου του Ναυτικού, εξασφάλισαν την ίδια ημέρα στους Δημοκρατικούς τη θέση του κυβερνήτη στη Βιρτζίνια και στο Νιου Τζέρσι αντιστοίχως.
