Του Κώστα Ράπτη
Όσοι πίστεψαν τις επαγγελίες του Ντόναλντ Τραμπ ότι η επάνοδός του στην εξουσία θα σήμαινε τον τερματισμό των αμερικανικών στρατιωτικών περιπετειών εκτός των συνόρων οφείλουν να αισθάνονται εξαπατημένοι. Ωστόσο, ο ένοικος του Λευκού Οίκου δεν συνιστά απλώς τον συνεχιστή της προηγούμενης παράδοσης των αμερικανικών επεμβάσεων – κομίζει πράγματι κάτι το νέο.
Αυτό γίνεται ευρέως αντιληπτό από την απροθυμία του Τραμπ να τηρήσει τα προσχήματα μιας υποτιθέμενης συμμόρφωσης στο διεθνές δίκαιο, αλλά και να επικαλεσθεί επιχειρήματα λιγότερο κυνικά από την ανάγκη των ΗΠΑ να αποσπάσουν ό,τι κάθε φορά κρίνουν ότι τους "ανήκει”.
Αλλά η διαφορά δεν έγκειται απλώς στο πώς "επικοινωνείται” ο αμερικανικός ηγεμονισμός. Έγκειται σε μιαν εγκατάλειψη της μεθοδολογίας των Αμερικανών νεοσυντηρητικών (neocons) και φιλελεύθερων παρεμβατιστών (liberal inteventionists), στους οποίους ο Τραμπ έχει ασκήσει εκτενή κριτική (λ.χ. με την συνέντευξή του στο Time).
Ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει αντλήσει τα συμπεράσματά του από την εμπειρία του Ιράκ και του Αφγανιστάν – κυρίως από τις μοιραίες επιπτώσεις των αποφάσεων να καταλυθεί ο προηγούμενος κρατικός μηχανισμός του Μπάαθ και να περιθωριοποιηθούν σε όλα τα στάδια της "επόμενης μέρας” οι Ταλιμπάν, παραγνωρίζοντας τις τοπικές πραγματικότητες. Το αποτέλεσμα ήταν και να αποδειχθεί πολύ δαπανηρό το εγχείρημα του nation building και να αποτύχει εντέλει.
