Λίγες ημέρες πριν το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης της Τουρκίας επιλέξει τον επόμενο υποψήφιο πρόεδρό του, ο επικρατέστερος υποψήφιος, ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, συνελήφθη και φυλακίστηκε, απομακρύνοντάς τον ουσιαστικά από την κούρσα. Με αυτή τη θρασύτατη πράξη πολιτικής καταστολής, η τουρκική κυβέρνηση έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την πλήρη απολυταρχία.
Το σχέδιο για να τεθεί ο Ιμάμογλου εκτός παιχνιδιού ήταν υπολογισμένο και λεπτομερές. Την περασμενη Τρίτη, το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, το alma mater του Ιμάμογλου, ανακάλεσε το δίπλωμά του - με βάση το νόμο, οι Τούρκοι υποψήφιοι πρόεδροι πρέπει να διαθέτουν πανεπιστημιακό πτυχίο - επικαλούμενο υποτιθέμενες παραβιάσεις των κανονισμών του Συμβουλίου Ανώτατης Εκπαίδευσης. Την επόμενη ημέρα, ο Ιμάμογλου συνελήφθη με την κατηγορία της διαφθοράς και της τρομοκρατίας. Αυτές οι δικαστικές αποφάσεις όχι μόνο εκτροχιάζουν τις προεδρικές του φιλοδοξίες αλλά και τον εκδιώκουν από τη θέση του δημάρχου της μεγαλύτερης πόλης και οικονομικής δύναμης της Τουρκίας.
Εδώ και χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταργεί τους ελέγχους στην εξουσία του και χειραγωγεί τους κρατικούς θεσμούς για να δώσει εκλογικά πλεονεκτήματα στο κόμμα του, αλλά μέχρι τώρα η τουρκική αντιπολίτευση ήταν σε θέση να παρουσιάσει βιώσιμους υποψηφίους για να αμφισβητήσει την εξουσία του. Στο πρόσωπο του Ιμάμογλου, οι ομάδες της αντιπολίτευσης πίστευαν ότι είχαν βρει έναν υποψήφιο που θα μπορούσε επιτέλους να νικήσει τον Ερντογάν σε έναν αγώνα σώμα με σώμα. Με τον εξαναγκασμό του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης να αποσυρθεί από την πολιτική, η κυβέρνηση πέρασε τη γραμμή που χωρίζει το ανταγωνιστικό αυταρχικό σύστημα της Τουρκίας από μια πλήρη, ρωσικού τύπου απολυταρχία, στην οποία ο πρόεδρος επιλέγει τους αντιπάλους του και οι εκλογές είναι καθαρά για το θεαθήναι.
Ο δρόμος προς την απολυταρχία
Κατά τη διάρκεια των δύο και πλέον δεκαετιών του στην εξουσία, ο Ερντογάν διέλυσε τους δημοκρατικούς θεσμούς της Τουρκίας, εδραιώνοντας τον έλεγχό του σε ένα σύστημα μονομερούς διακυβέρνησης. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από στρατιωτικούς το 2016, την οποία ο Ερντογάν και το κόμμα του συνέδεσαν με ένα κίνημα του οποίου τα μέλη κατέκλυσαν άλλους κλάδους της κυβέρνησης και δημόσιους οργανισμούς, ο Ερντογάν έθεσε το δικαστικό σώμα υπό την εξουσία του εκκαθαρίζοντας χιλιάδες δικαστές και αντικαθιστώντας τους με πιστούς που σφραγίζουν τις καταστολές του. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν φιμωθεί- πάνω από το 90% των τουρκικών μέσων ενημέρωσης ανήκουν σε φιλοκυβερνητικές επιχειρήσεις και ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι φυλακίζονται συστηματικά, την ώρα που ο διαβόητος Φαχρετιν Αλτουν, ο υπεύθυνος επικοινωνίας του Ερντογάν, ελέγχει ακόμα και το τι θα μεταδοθεί στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι Τούρκοι δεν παρακολουθούν τα ΜΜΕ, αλλά πλέον η μεγαλύτερη πλειονότητα ενημερώνεται από το Χ.
Η χώρα εξακολουθεί να διεξάγει εκλογές, αλλά το σύστημα είναι εξαιρετικά στρεβλό. Πρόκειται για την κλασική περίπτωση ενός ανταγωνιστικού αυταρχικού καθεστώτος, το οποίο μιμείται τη δημοκρατία, ενώ συστηματικά γέρνει το πεδίο ανταγωνισμού υπέρ του κυβερνώντος κόμματος. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ενεργά, υπάρχουν πραγματικές δημόσιες συζητήσεις για την πολιτική και οι βουλευτές του κατεστημένου μερικές φορές χάνουν. Ωστόσο, με την κυβέρνηση να ελέγχει τη δικαιοσύνη, να καταπνίγει τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και να χρησιμοποιεί ως όπλο τους κρατικούς θεσμούς για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της, ο εκλογικός ανταγωνισμός απέχει πολύ από το να είναι δίκαιος.
