Του Κώστα Ράπτη
Η πρώτη πράξη παίχτηκε στη σύνθεση των 32 συμμάχων του ΝΑΤΟ. Η δεύτερη, αμέσως μετά, στο επίπεδο των 27 κρατών-μελών της Ε.Ε. – αλλά τα αποτελέσματα υπήρξαν συγκλίνοντα. Τόσο η Ατλαντική Σύνοδος Κορυφής στη Χάγη όσο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες κατέτειναν στη δημιουργία ενός περισσότερο συνεκτικού (όσο τουλάχιστον το επιτρέπει η ρευστότητα των καιρών) δυτικού στρατοπέδου, τόσο σε ό,τι αφορά τα θέματα ασφάλειας, όσο και στους εμπορικούς πολέμους. Η "αντίσταση" των Ευρωπαίων στον Ντόναλντ Τραμπ αποκαλύπτεται ότι δεν είχε παρά διάρκεια λίγων μηνών.
Για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, η μετάβαση στη Γηραιά Ήπειρο έπειτα από τόσες ημέρες ενασχόλησης με τον καυτό ιρανικό φάκελο πρέπει να αποτέλεσε ενός είδους ταξίδι αναψυχής. Και βέβαια η σταθεροποίηση των αγορών, παρά τους φόβους για κατακρήμνισή τους που είχαν προκαλέσει οι εξελίξεις στον Περισκό Κόλπο, έδωσε στον Τραμπ αέρα θριαμβευτή.
Πόσω μάλλον που περίσσευσαν οι εκδηλώσεις κολακείας προς το πρόσωπό του από τους συμμετέχοντες στην Ατλαντική Σύνοδο. Το παράδειγμα έδωσε πρώτος ο υπό διπλή ιδιότητα (ως γ.γ. του ΝΑΤΟ και πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας) οικοδεσπότης της σύναξης, Μαρκ Ρούτε, του οποίου ιδιωτικό μήνυμα προς τον Τραμπ φρόντισε ο τελευταίος να δημοσιοποιήσει, προτού καταφθάσει στη Χάγη.
"Σας συγχαίρουμε και σας ευχαριστούμε για την αποφασιστική σας δράση στο Ιράν. Είναι πραγματικά εκπληκτικό, είναι κάτι που κανείς άλλος δεν τόλμησε να κάνει. Μας κάνει όλους πιο ασφαλείς", αναφέρει το μήνυμα του Ρούτε, που απεστάλη την παραμονή της συνόδου. Υιοθετώντας ακόμα και το χαρακτηριστικό στυλ γραφής του Τραμπ με κεφαλαία, ο γ.γ. του ΝΑΤΟ ανέφερε σχετικά με το ζητούμενο της αύξησης των αμυντικών δαπανών των συμμάχων στο 5% του ΑΕΠ:
