Του Κώστα Ράπτη
Αιφνιδιασμός οπωσδήποτε δεν είναι. Εδώ και ημέρες ο Ντόναλντ Τραμπ επαναλαμβάνει με κάθε δυνατή ευκαιρία ότι είναι "απογοητευμένος” και "δυσαρεστημένος” από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος, όπως εκτιμά, "δείχνει αποφασισμένος να πάει μέχρι τέλους” στην Ουκρανία και "να συνεχίσει τον σκοτωμό”.
Τις δε ανακοινώσεις στις οποίες προέβη τη Δευτέρα, μετά τις διαβουλεύσεις του με τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, τις είχε προαναγγείλει από την προηγούμενη εβδομάδα ως "σημαντικές”.
Οπωσδήποτε επίλυση της ουκρανικής κρίσης εντός 24ώρου, όπως κόμπαζε προεκλογικά ότι είναι σε θέση να επιτύχει, δεν προέκυψε. Ούτε καν εντός εξαμήνου από την επάνοδό του στον Λευκό Οίκο. Η αίσθηση αδιεξόδου που επικρατεί, παρά τις αλλεπάλληλες τηλεφωνικές επικοινωνίες του προέδρου των ΗΠΑ με τον Ρώσο ομόλογό του, οδήγησε σε αλλαγή στάσης, με την αναγγελία της παροχής επιπλέον αμερικανικών όπλων στο Κίεβο, ακόμη και επιθετικών, εξόδοις του ΝΑΤΟ και με την απειλή επιβολής δασμών κατά της Ρωσίας, εάν δεν υπάρξει κατάπαυση του πυρός εντός 50 ημερών.
Όμως με τον Τραμπ τίποτε δεν είναι ό,τι φαίνεται. Το χρονοδιάγραμμά του, το οποίο κατά τους Ευρωπαίους συμμάχους είναι πολύ διεσταλμένο, αποδεικνύεται στην πραγματικότητα προσαρμοσμένο σε αυτό του Πούτιν. Τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη μας τις πληροφορίες του Axios ότι κατά την τελευταία και πιο "απογοητευτική” συνομιλία τους προ δεκαημέρου, ο ισχυρός άνδρας του Κρεμλίνου γνωστοποίησε στον Αμερικανό ομόλογό του ότι προτίθεται να συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία για άλλες 60 ημέρες, μέχρι η ελεγχόμενη από τις ρωσικές δυνάμεις περιοχή να φθάσει στα επιδιωκόμενα όρια.
